الملا فتح الله الكاشاني

212

تفسير خلاصه منهج الصادقين ( خلاصة المنهج ) ( فارسى )

آيه است زيرا كه خبر داده كه بسبب بعضى گناه مصيبت ميرسانم و از بسيارى عفو ميكنم و وى از آن كريم‌تر است كه گناهى كه يك بار عفو كرده باشد در دنيا بار ديگر بر آن عقوبة فرمايد در عقبى انس از پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم رواية كرده كه چون حق تعالى ببنده ارادهء خيرى نمايد تعجيل عقوبة وى كند در دنيا و اگرنه عقوبة آن را در عقبى اندازد . وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ و نيستيد شما عاجز كنندگان خدا در زمين از ايصال مصيبت بشما و از تعذيب مستحق وَ ما لَكُمْ و نيست مر شما را مِنْ دُونِ اللَّهِ بجز از خداى مِنْ وَلِيٍّ هيچ دوستى كه متولى رحمة باشد و كارساز شما در دنيا وَ لا نَصِيرٍ و نه يارى كه عذاب را از شما دفع نمايد در عقبى . وَ مِنْ آياتِهِ و از نشانهاى داله بر اختصاص او بصفاتى كه غير آن در آن شريك نيست الْجَوارِ فِي الْبَحْرِ كشتيهاى جاريه است در دريا كَالْأَعْلامِ مانند كوههاى رفيع . إِنْ يَشَأْ اگر خواهد خداى يُسْكِنِ الرِّيحَ ساكن گرداند باديرا كه سبب رفتن كشتيست و چون آن باد ساكن شود فَيَظْلَلْنَ رَواكِدَ پس گردند آن كشتيها استادگان عَلى ظَهْرِهِ بر پشت دريا و اهل كشتى بسبب آن مضطرب شوند إِنَّ فِي ذلِكَ بدرستيكه در تسخير رياح و اجراى كشتيها و ساكن گردانيدن آن لَآياتٍ هر آينه دلالتهاى واضح است لِكُلِّ صَبَّارٍ مر هر حبس كننده نفس خود را در نظر كردن آيات خدا شَكُورٍ سپاس دارنده بر نعماى او يا مر هر صبر كننده بر ايستادن كشتى و سپاس كنندهء بوقت جريان او و يا نزد خروج آن اين هر دو در صفة مؤمنان مخلص استكه همة خود را مصروف داشته باشند بر صبر كردن بر مصايب و نوايب و شكر نمودن بر نعما و ساير رغائب و در حديث آمده كه الايمان نصفان نصف صبر و نصف شكر . أَوْ يُوبِقْهُنَّ يا اگر خواهد كه هلاك كند كشتيها را يعنى اهل آن را غرق سازد بِما كَسَبُوا بسبب آنچيزيكه كرده باشند از معاصى وَ يَعْفُ و درگذراند هلاكة را عَنْ كَثِيرٍ از بسيارى از ايشان يعنى اگر خواهد هلاك كند بعضى را از روى معاجلهء عقوبة و نجات دهد برخى ديگر را بطريق عفو و خلاصى ميدهد مؤمنان را و هلاك مىكند كافران را تا انتقام كشد از ايشان . وَ يَعْلَمَ الَّذِينَ يُجادِلُونَ تا بدانند آنانيكه خصومة ميكنند فِي آياتِنا در دلايل قدرت ما ما لَهُمْ نيست مر ايشانرا مِنْ مَحِيصٍ هيچ گريزگاهى نزد نزول عذاب . فَما أُوتِيتُمْ پس آنچه داده شده‌ايد مِنْ شَيْءٍ از چيزى كه تعلق